Nie żyje „Olbrzym z Rzeszowa”. Zmarł Adam Sandurski, zapaśnik Stali Rzeszów

Fenomen fizyczny i spóźniony start, który przeszedł do historii

Adam Sandurski był postacią absolutnie unikatową w skali światowej. Mierząc 214 centymetrów wzrostu i ważąc 130 kilogramów, budził respekt samym pojawieniem się w hali. Co najciekawsze, jego przygoda z zawodowym sportem rozpoczęła się dopiero, gdy miał niemal 20 lat. 

Został dostrzeżony przez trenera Jana Małka, który widząc potężnego młodzieńca, nie odpuścił, dopóki nie namówił go do wejścia na matę. Choć początkowo koledzy żartowali, że trener zakłada sekcję koszykówki, Małek wiedział, że trzyma w rękach nieoszlifowany brylant. Sandurski, mimo ogromnych bólów nóg i stawów, które towarzyszyły mu przez całe życie, podjął morderczą pracę nad swoją sprawnością.

Kolekcja medali i pechowa polityka lat 80.

Kariera Sandurskiego to pasmo sukcesów na największych światowych arenach. Dzięki specyficznym warunkom fizycznym i indywidualnie opracowanej technice, opartej na nietypowych chwytach, stał się postrachem światowej czołówki. Jego dorobek medalowy budzi podziw do dziś:

Szczyt formy Sandurskiego przypadł na rok 1984, jednak z powodu bojkotu Igrzysk w Los Angeles przez blok państw socjalistycznych, zapaśnik nie mógł walczyć o olimpijskie złoto w USA. Zamiast tego wystartował w alternatywnych zawodach w Sofii, gdzie stanął na drugim stopniu podium.

Dziedzictwo „wolniaka” o gołębim sercu

Adam Sandurski był kimś więcej niż tylko sportowcem – był gwiazdą, która pojawiała się nawet w produkcjach filmowych. Przez całą karierę zmagał się z potężnym obciążeniem organizmu; jego biodra i kolana płaciły wysoką cenę za lata dźwigania ogromnej masy na zapaśniczej macie. 

Mimo sławy i statusu postrachu najlepszych zawodników świata, zapamiętany zostanie jako człowiek niezwykle pracowity i skromny. Jego historia pozostaje dowodem na to, że niezłomna wola walki potrafi pokonać bariery, które dla innych wydają się nie do przejścia.